امروز این ویدئو را پیدا کردم،تقدیم به همه
این چند روز در گیریک دوره هستم،امیدوارم تعطیلات کریسمس جبران کنم
اشتراک در:
نظرات پيام (Atom)
درباره من
- parisa
- سلام،خوبی؟بلاگ اول من است و در آن از خانوادهام در اینجا برای خانوادهام در ایران مینویسم. خونهٔ خاله بلاگ دوم من است ،یک هدیه کوچک برای خواهرم و بچههایش که تا حالا خونهٔ خاله نبوده اند . Qui scrivo per la mia sorella e i miei nipotini che vivono in Iran e non sono mai stati a casa della zia. Mio nipotino di 4 anni mi ha chiesto perchè una volta ,solo una volta non era stato a cena da me?! In questo blog scambio le ricette con mia sorella e le amiche. Per le amiche e amici italiani lascio le ricette dei piatti iraniani.
بلاگ دیگرم
بايگانی وبلاگ
- Mar 2008 (2)
- Apr 2008 (2)
- May 2008 (3)
- Jun 2008 (2)
- Jul 2008 (1)
- Aug 2008 (1)
- Sep 2008 (4)
- Oct 2008 (1)
- Dec 2008 (5)
- Jan 2009 (5)
- Feb 2009 (1)
- Mar 2009 (7)
- Apr 2009 (1)
- May 2009 (1)
- Jun 2009 (2)
- Sep 2009 (5)
- Oct 2009 (2)
- Nov 2009 (4)
- Dec 2009 (4)
- Jan 2010 (2)
- Feb 2010 (4)
- Mar 2010 (3)
- Jun 2010 (1)
- Aug 2010 (1)
4 commenti:
فکر کنم یک اشکالی پیدا کردم که موسیقی آروم، بهم فشار میاره و غمگینم میکنه. دهسال پیش از شنیدن این موسیقی خیلی لذت می بردم.
:(
بگذریم. امیدوارم دوره را بخوبی به پایان ببری!
:)
وای چقدر قشنگ بود,,,,, من هم از وقتی حرف شام آخر سال شد درگیر فکر کردن به لباس شدم,,,, آخرشم به هیچ نتیجه ای نرسیدم!!!!! مخصوصا که اولین سالیه که با این شرکت میرم شام بیرون, نمیدونم بقیه چقدر به خودشون میرسن, چطور میرن,,,,, خدا به خیر بگذرونه!!!! به تو هم امیدوارم خوش بگذره!
پریسا جان امیدوارم غمگینت نکرده باشم،من جوان که بودم اینجور موسیقی را موسیقی پیرها تلقی می کردم با این حال من پیرم و تو همواره جوان
ژینوس جان ماجرای شام را در پست بعدی بخوان
پریسا جون اتفاقا من در دوران جوانی در بین دوستانم جزو معدود کسانی بودم که از موسیقی کلاسیک و سنتی خودمون لذت می بردم و اصلا غمگین نمیشدم.
این تغییر ناگوار اخیرا روی داده. شاید از نتایج زندگی در آمریکای شمالی باشه.
ارسال يک نظر